Een stuk over Rotown en een band die Ming’s Pretty Heroes heet lijkt op het eerste gezicht niets voor Housefever, maar voor iedereen die wel eens iets anders wil is dit een tip met stip voor een erg leuke avond. Rotown is een poppodium met een alternatief tintje op de Nieuwe Binnenweg in Rotterdam waar je binnen kan lopen voor een hap en een slok, het bijwonen van een optreden of een wat rustiger maar gezellig avondje stappen op zaterdagnacht. De muziek is er gevarieerd dus of het naar je smaak is hangt van je timing af. Als je gaat voor een optreden kun je het programma op de website raadplegen of gewoon eens binnen lopen en misschien wel verrast worden. Je kunt er onder andere bands verwachten als The Horse Company maar ook minder bekende bands kunnen je tijd meer dan waard zijn. Één van die bands is Ming’s Pretty Heroes, die afgelopen 30 september in Rotown optrad ter ere van de release van hun single Fled. Zangeres Ai Ming Oei opende met het het à capella Beehive to Behave en zong daarin haar achtergrondkoor bij elkaar met behulp van een sequencer. Met dit nummer kluisterde ze het publiek voor de rest van de avond aan het podium. Met de experimentele foefjes van de sequencers en synthesizers liet Ming’s Pretty Heroes een eigenzinnige stijl horen die zich niet snel laat benoemen. Binnen de stijl past een diversiteit aan muziek wat onder andere te horen is aan het contrast tussen het sombere Flower Flower en het commerciëler klinkende  Luckiest Man. Over het algemeen lijkt de muziek op een moderne mix van Johnny Guitar (Peggy Lee) en Roxanne (The Police) met een melancholisch tintje. De stijl is niet mainstream maar tot zover lijkt de stijl te werken voor ze. De band zal ook niet snel kiezen voor een commerciële succesformule. Ming legt dit uit: “Ik maak muziek vanuit een oerbehoefte. Ik noem mijn muziek alternatieve pop omdat je het een naam moet geven, maar ‘pop’ is zo’n breed begrip. Alles past daarin. Ik schrijf niet zo vaak eendimensionale teksten of songs omdat ik altijd alles van meerdere kanten bekijk. De ironie in de bandnaam laat ook zien hoe ik mijn muziek en teksten vorm geef: dubbele lagen en tegenstellingen.” Ming’s Pretty Heroes is afgeleid van Gabriel Rios’ Badman, waarin hij zingt: ‘not every pretty hero needs a Ho chi min’. “Het is ironisch omdat helden vaak niet ‘pretty’ genoemd worden maar ‘handsome’ of ‘brave’. Ik schrijf dus geen ‘I love you and the stars and life is love’ teksten die knappe blonde popsterren vaak zingen, en dat hoeft ook niet.” Ze neemt Tori Amos en Björk als voorbeeld. “Ze staan niet geregeld in de top 40, maar als zij een concert geven kopen genoeg mensen een kaartje, en als zij een plaat uitbrengen verkoopt die ook. Dat wil ik ook.” Met zijn driejarig bestaan heeft de band een relatief kort verleden. Ming’s Pretty Heroes bestond aanvankelijk uit een akoestisch duo waarbij zangeres Ai Ming Oei de teksten schreef en begeleid werd door een gitarist. Na wat kleine optredens te hebben gedaan wilde ze muzikaal groeien en begon de zoektocht naar bandleden die een goede aanvulling zouden zijn op het duo. De zoektocht ging niet over rozen, of zoals Ming zelf zegt: “Helemaal in het begin heb ik het in verschillende formaties geprobeerd, maar na 1 of 2 repetities voelde het nog niet goed. Tot ik op een bepaald moment wel de juiste muzikanten had gevonden. Zij begrepen mij, mijn muziek en vonden het tof dat ze er ook hun ei in kwijt konden.” Inmiddels speelt de eerste gitarist van MPH niet meer bij de band, maar met de huidige samenstelling en de release van Fled zegt de band klaar te zijn voor het grote succes. Na al de Open Podium-prijs van de NCRV te hebben gewonnen hoopt de band uiteindelijk niet alleen door te breken in Nederland, maar ook in Europa en misschien zelfs de rest van de wereld. Op de vraag waarom ze dat avontuur officieel in Rotown wilde starten zegt Ming: “Ik ga al jaren naar concertjes in Rotown. Alle Rotterdamse artiesten willen eens in Rotown gespeeld hebben, maar het lukt ze vaker niet dan wel. Je moet namelijk gewoon geboekt worden. Rotown wilde ons wel boeken voor onze release party, dus dat was super. Het is een leuke zaal en een vertrouwde plek. Er is goed geluid en het heeft de juiste grootte.” Dat deze band de mogelijkheid wordt gegund op te treden in Rotown is dus niet vanzelfsprekend, maar zegt wel iets over de band. Rotown boekt over het algemeen geen rommel, wat ook weer blijkt uit de band Mayer Hawthorne & the County die op 8 november gepland staat. De optredens vinden doorgaans plaats op doordeweekse avonden en de kaartjes kun je kopen aan de deur (ze gaan voor een billijke prijs). Als je er liever je zaterdagnacht gaat beproeven kun je rekenen op ruimte om te (bar)hangen en te dansen. Rotown bestaat uit twee aaneengrenzende zalen waarvan de rechter gelegenheid biedt om met een glas Iets uit te blazen aan een tafeltje. In de linkerzaal is de zaal waar de muziek – uiteenlopend van commerciële pop tot Britse punk rock – gedraaid wordt en gedanst wordt of kan worden. Rokers zullen verheugd zijn: er is een rookhok, en ook noemenswaardig: er zit een pinautomaat naast de garderobe. Mocht je je toch vervelen zul je er in ieder geval geen dorst hebben. Hoe de lunch er is kan ik je niet vertellen, maar je kunt het menu opzoeken op de website en beslissen of je het eens uit wilt proberen. Het restaurant, de concerten en de uitgaansgelegenheid die Rotown biedt maakt het toegankelijk voor een breed publiek en is bij elkaar een leuke afwisseling van de massaconcerten in Ahoy en de gemiddelde Rotterdamse discotheken. Rotown is relaxed en informeel en leent zich voor een leuke tijd als je wel wilt stappen maar niet te hard, of als je er gewoon eens op uit wil. Rotown is leuk anders voor als je eens iets anders wilt.