De zaterdagavond van 07-03-2009 had genoeg te bieden. Naast feesten als Eric Morillo Birthday Bash in The Sand (Amsterdam) en Trance Energy (Utrecht) in de Jaarbeurshallen was er ook het vierjarig bestaan van Framebusters.
Het was al weer een tijdje geleden dat ik in de Escape ben geweest, maar het vierjarig jubileum van Framebusters, één van de meest succesvolle clubavonden in Amsterdam, was een mooie gelegenheid hier weer eens verandering in te brengen.
Het begon eigenlijk allemaal vrijdagochtend al. De aanvraag om langs te komen met een reporter en fotograaf van Housefever was eigenlijk veel te laat verstuurd, dus de vraag was of we deze feestelijke avond überhaupt wel mochten meemaken en vastleggen. Na de hele vrijdag niks gehoord te hebben, kwam er zaterdagavond bericht dat het in orde was, maar dat dit nog wel even aan de gastenlijst verantwoordelijke doorgegeven moest worden.
Na eerst een stuk “Gone In 60 Seconds” gekeken te hebben (Angelina, you rock my world!) en vervolgens nog niks gehoord te hebben, had ik de moed de deur uit te gaan eigenlijk al een beetje opgegeven. Op naar de volgende film dan maar: “Out of Sight”(o.a George Clooney dames). Na bijna in slaap te vallen op de bank (wat een enerverende zaterdagavond hoor ik jullie denken), dacht ik er aan deze film in bed af te kijken (22.30 uur; damn ik word echt een ouwe lul!). Toch even checken of er alsnog bevestiging van de Escape is gekomen op mijn fotoshoot aanvraag. En wat denk je: “geen probleem hoor ik zet jullie op de gastenlijst” staat er in mijn mailbox. Toch apart hoe een menselijk lichaam kan reageren op dit soort berichten, ineens ben ik klaarwakker en ready to go. Ik bel de fotograaf op, trek wat andere kleren aan, poets mijn tanden en op naar Huizen om hem even op te halen. Ook hij is ‘ready and eager to go’ (mooi heh al dat Engels geïntegreerd in de Nederlandse taal ;-)
Na de fotograaf opgehaald te hebben en in Amsterdam aangekomen te zijn, was het nog even zaak een parkeerplek te vinden… Op zaterdagavond, na twaalven, in Amsterdam, rond het Rembrantplein je auto parkeren is toch één van de meest moeilijke opgaven kan ik je vertellen. Na flink zoeken vinden we een plek waar we net in passen. Tegelijkertijd maken we het twee andere auto’s onmogelijk om weg te rijden zonder deuken in mijn auto te rijden. Tja je moet er wat voor over hebben…
Na deze lange inleiding, eenmaal aangekomen te zijn bij de Escape, duurt het 3 minuten voor we binnen zijn in de club (gastenlijst is altijd goed geregeld - respect). Het is inmiddels 0.45 uur. We komen binnen en zien dat de grote zaal van de Escape al goed gevuld is. Sommige mensen staan al op de twee podia in het midden en hier en daar danst men al redelijk uitbundig op de beats van resident DJ Raymundo. Zoals altijd in de Escape, is het percentage mensen van ‘zien en gezien worden’ weer behoorlijk hoog. Dat is ook helemaal niet erg, aangezien het oog ook wat wil toch? Een uurtje en heel wat drank later merk ik dat dit langzaam aan plaats maakt voor gewoon weer lekker los gaan op vette House! Raymundo weet het publiek prima te bespelen met zijn goede balans van nieuwe underground en oude klassieke commerciële plaatjes. Zo horen we bijvoorbeeld “Robin S – Show Me Love”, “Eurythmics – Sweet Dreams”, “Kid Kudi – Day and Night” en Justice – We Are Your Friends” voorbij komen. De handjes gaan de lucht in, men zingt luidkeels mee en iedereen lijkt zich prima te vermaken. Ook de vele mooie visuals op het gigantische scherm en de flatscreens in de escape, van de veel te ondergewaardeerde VJ’s, dragen bij aan de gemoedelijke sfeer. Ook ik wordt meegesleept door de vibe die naarmate het later wordt steeds beter wordt. Als klap op de vuurpijl betreden de danseressen de twee podia en even is de aandacht voor DJ Raymundo weg. Mensen kijken (soms met open mond) non stop naar de vermakelijke sexy dames . Op een paar irritante schreeuwende Britten na (what else is new?), geen vuiltje aan de lucht.
Ondanks dat we Housefever heten, ook even checken bij Lars Vegas boven in de Delux zaal. De mooie zaal is net als beneden erg goed gevuld en de mensen gaan uit hun dak op de beats van OPP, Da Luniz en Kris Kross (Oldskool will never die). Ook Beyonce en Jay Z komen weer voorbij en de dames doen zoals altijd allemaal hun best om de ‘moves’ van Beyonce zo goed mogelijk te imiteren. “O,o,o,o,o,o,o, ohh no no… Got me looking, so crazy, my baby”! Dit aanschouwend vordert de avond en moet ik zeggen dat Framebusters met recht één van de leukste clubavonden in Amsterdam en wellicht Nederland genoemd mag worden. Om 4.15 uur vinden we het mooi geweest. Genoeg foto’s en een goede indruk van de avond. Eenmaal bij de auto aangekomen besef ik dat ik eerst nog even iemand in Huizen af moet zetten om vervolgens weer terug te rijden naar Amsterdam. Een uur later kom ik redelijk gaar aan bij mijn huis en is het tijd om lekker te gaan pitten!
Disarti
Cijfer: 8
