Bij de ingang van het Muiderpoorttheater word je niet gefouilleerd, alleen begroet. Met de portier heb ik het wel ‘es gehad over zijn tijd als machinist op het beroemde Lovers-treintje. “Kon je eindelijk eens vaart maken, dan lag er iemand  op de rails die levensmoe was!” Hopelijk geldt dit niet voor de muziek vanavond.

Bij het betreden van de zaal is er meteen een nummer dat me genoeg prikkelt om het bijkletsen met bekenden nog even uit te stellen. Voor de house bij Nataraj (= een dansende god, afkomstig uit de Indische mythologie ) moet je soms  wachten tot een later tijdstip, maar dat weet ik, want hier klinkt vaak een mix van house, pop en wereldmuziek. Niet alleen 20-ers, niet alleen 30-ers, ook 40 +ers, jawel. Drinken op de dansvloer is niet toegestaan, dus durven mensen zelfs op blote voeten te dansen.

Na een paar swingende nummers slaat het noodlot toe: opeens een ander ritme, hoempapaklanken. Ik druip af en verken de ruimte boven waar je mag roken. Nataraj ken ik als sinds ze in club 8 zitten, die enige plek waar iedereen nog steeds nostalgisch over doet, maar waar in de ogen van de directie niet genoeg gezopen werd. Het MP is nieuw voor me. Leunend over de balustrade heb ik ook meer oog voor de beelden die vj Yantra afvuurt op het scherm. Op één of andere manier klopt elke kleur die voorbijkomt.  This is a journey through sound, riepen ze zaterdag bij Sneakerz, Panama. Begrijpelijk dat deze vrouw al een keer diezelfde Panama onveilig heeft mogen maken toen daar een feest met 1200 dames was, want this is a journey through colour!  

Muzikaal is het vooralsnog wat troebeler. Je ontsnapt makkelijk van de dansvloer, dus dat doe ik dan ook. Ik probeer meningen te peilen over wat hier vanavond wordt geboden, de gesprekken gaan echter vooral over reizen, relaties, reldeldel. De wenselijkheid van een inzamelingsactie voor een in India gestrand lid van de Nataraj’familie’ verdeelt de meningen. Mmm…knappe vrouwen, grappige mannen en alleszins betaalbare drankjes…ach, dan maar even geen feedbacks op de tracks.

De mist van Latijnse klanken trekt op en de zon van meeslepende beats die richting house gaan breekt door. Ik heb het hier natuurlijk over m’n eigen smaak, er is ook publiek dat graag in de sfeer van Rio de Janeiro of Belgrado blijft. Uit onverdachte hoek klinkt het geluid dat de dj nog even z’n draai moet vinden. Die vindt hij inderdaad en na twaalven is de harde kern niet meer van de floor weg te slaan. Nu hoor je dat dj Shanto kan mixen. En dat ‘ie een house-verleden heeft. Hoe heette het ook weer in een aankondiging? Global trance. De trance in dit theater werkt in elk geval aanstekelijk, iedereen heeft nog genoeg energie voor onstuimige expressie. En dan is het kwart over 2, einde van het feest. Nataraj begint vroeg, dus (?) het eindigt ook vroeg.

 

Paolo