De Panama is inmiddels een vertrouwde stek voor de verslaggever , en je denkt al een beetje te weten wat je kunt verwachten, maar vrijdag 5 oktober werd er een nieuwe formule uitgeprobeerd. In ‘Soulheaven’ werd de good old soul op een hoger plan getild door de heren dj’s, die het ene ijzersterke ritme na het andere de zaal in slingerden. Een week na de diepgravende Danny Howells bleek dit andermaal heel diepe house!

We begonnen met het voorgerecht van Sunnery James, die ons de dansvloer op lokte. En toen. Toen kregen we Osunlade voor onze kiezen. Deze Amerikaanse chef de cuisine stopt in Nederland met draaien, en wie er vrijdag bij was snapt hoe jammer dat is. Prachtige mixen van jazz en funk zorgden dat de aandacht geen moment verslapte en dat is een understatement.

2 MC’s zorgden voor leuke teksten. Hij had veel tekst, en dat verveelde geen moment. Zij zei dat ze haar stem kwijt was, maar wat later kreeg ze ‘m tot onze vreugde even terug.

Een saxofoonsolo! riep 1 van mijn metgezellen toen Osunlade had plaatsgemaakt voor de slotact, en inderdaad, een solo met dat instrument is geen alledaagse house-kost! Een kennis, die‘s middags zelf saxofoon had gespeeld, en eigenlijk op het punt stond om naar huis te gaan, veranderde acuut van gedachten. Pas tussen half 4 en 4 kregen we wat lucht en wat meer lounge.

In de studio was dat trouwens alleen maar.  De Panamese studio biedt op zich ook best mogelijkheden voor lekker swingen, dat hebben kanjers als Marcella en Schaamteloos in het verleden al laten zien. Maar gisteravond was het daar een beetje te luchtig. Snel van de liflafjes terug naar de kaviaar, met een kleine omweg langs de plee, waar je van de ongekroonde koningin van Panama gezelligheid krijgt, van de Boeddhaposters rust, en de jaren ’70 - plaatjes je herinneren aan de basis van al dat moois in de grote zaal.

Die grote zaal deinde door, de ene golf Osunlade na de andere. Het hart van Afrika klopte om binnengelaten te worden. Tijdens een korte adempauze noemde hij met waardering zijn Nederlandse geestverwanten, en enkelen in het bijzonder: zoals Hardsoul-missionaris Roog, wat geen verrassing mag heten.  

Deze avond was toch drukker dan je zou denken bij namen die velen nog niet kennen, maar daarom was het misschien ook een wat ander publiek dan meestal.

Was ‘t het waard? Ja. Was het zelfs ‘hemels’? Best wel. Had ik xtc op? Ondanks al deze lovende woorden: nee. Kunnen we dit vaker gaan horen? Elke 2 maanden.