Vóór alles moet eerst genoemd worden dat ik nog nooit in Off Corso geweest was (ja ja, ’t is waar). Ik had er wel veel over gehoord; vrienden, vriendinnen of kennissen die graag naar Off Corso gingen vertelden me er regelmatig over. De reclameposters verspreid door de stad waren me ook niet ontgaan. Toen ik dus naar Summer Xtravaganza in Off Corso mocht om dit verslag te schrijven, waren mijn verwachtingen vrij hoog. Of mijn verwachtingen te hoog waren geweest of dat het gewoon een lauwe avond was voor Off Corso weet ik niet, maar de discotheek wist de naam niet hoog te houden. Er zijn immers verschillende dingen die een feest maken; met goede muziek alleen kom je er niet.

 

Het was bijna 01:00 uur toen we er aankwamen en zagen meteen dat de rij voor Off Corso te kort was om ergerlijk te zijn en te lang was om vrolijk in te gaan staan. We passeerden deze rij en sloten aan bij een kortere. Voor ons wachtte een kluitje mannen dat er niet uitzag als het gemiddelde Off Corso-publiek (ik hoefde maar naar de langere rij te kijken om te zien wat dat inhield). In een goede bui en druk kletsend besteedden we hier niet veel aandacht aan, en toen zij door de beveiliger binnen waren gelaten waren wij aan de beurt.

 

Er is iets met beveiligers dat ze ofwel erg vrolijk ofwel erg nors maakt. Ik heb uitsmijters gezien op verschillende plaatsen in de wereld, van het Amerikaanse New York tot het Drentse Emmen, maar ik ben er nooit één tegengekomen die er op de een of andere manier tussenin zat. De beveiliger bij Off Corso was geen uitzondering en van de twee uitersten was hij zonder twijfel het norse type. Verveeld en met een blik die duidelijk ‘wat kom je doen’ zei, keek hij me aan. Ik legde uit dat ik op de gastenlijst stond en wilde juist vertellen wat ik kwam doen toen hij iets bromde over ‘aansluiten in de rij’. Hij wuifde met zijn hand, dwaalde af met zijn blik en maakte non-verbaal maar onmiskenbaar duidelijk dat de discussie voorbij was. Verontwaardigd, en niet wetend hoe Off Corso dit doorgaans aanpakt, heb ik toen maar aangesloten in de rij, die alweer een meter of twee langer geworden was.

 

Toen ik later binnen stapte vroeg ik aan de dame met de lijst of er normaliter niet een aparte rij is voor bezoekers die op de gastenlijst staan. Ze wist mij te vertellen dat dat doorgaans wel het geval was; alleen deze avond niet. Wat daar de reden van was wist zij ook niet. Dat moest ik maar aan de beveiliger vragen, zei ze. Toen ik later weer naar buiten liep stapte ik recht de stortregen in. Ik had het niet bijzonder naar mijn zin gehad en wilde toch al graag naar huis dat ik de moeite niet heb genomen de uitsmijter er nog eens naar te vragen. Vandaar dat ik hier de reden ook niet kan geven, maar terecht of onterecht: Off Corso (of de beveiliger) had het in ieder geval anders kunnen aanpakken.

 

Eenmaal binnen ontdekte ik al gauw dat Off Corso over een flink aantal kluisjes beschikt. Daar was ik bijzonder blij mee; de grote tas waarin ik mijn fotocamera had meegebracht kon dus weggestopt worden. Bij het betreden van de rest van de discotheek werd ik aangenaam verrast door de overige faciliteiten die er geboden werden. Zo beschikt Off Corso over een rookruimte en twee garderobes. Hoewel ik er zelf mee gestopt ben snap ik waarom mensen willen roken tijdens het feesten zonder bij iedere sigaret naar buiten te moeten lopen. Dat OC hier rekening mee gehouden had vond ik absoluut een plus. De tweede garderobe snapte ik ook: hoewel het deze avond niet erg druk was en de discotheek niet erg groot was, kon ik me voorstellen dat de wachttijden op drukke avonden flink op konden lopen. Het sprak dus voor Off Corso dat ook hier aan gedacht was.

 

Maar dan de toiletten. Die zagen er vanaf de buitenkant leuk uit: ronde spiegels en genoeg wasbakken. Bij het zien van dit retro hoekje kreeg ik een blij vermoeden dat de discotheek over schone toiletten bezat. Noem me een muts maar ik ben iemand die het belangrijk vindt dat toiletten goed onderhouden worden. Een vieze toiletbril is nog tot daar aan toe: die kan je bedekken met toiletpapier en in het ergste geval kan je er boven hangen (als vrouw in ieder geval). Maar er is niets erger dan een toilethokje in te stappen en je spiksplinternieuwe pumps recht in een plas urine en doorweekt toiletpapier te zetten. Bij Off Corso waren de toiletten dan ook niet bijzonder schoon. De deuren waren vol gekalkt met verschillende lange en korte boodschappen van bezoekers (“face the art on this door” en “wij zijn de fucking shit”), wat ik dan wel weer een zekere rauwe charme vind hebben, maar de rest van het toilet was geenszins grappig en al helemaal niet schoon te noemen.

 

Goed, maar dat heb je wel eens; vieze toiletten. Gewoon je ding doen, handen wassen en weer gaan feesten. Ik liep dan ook snel tussen het feestgedruis de zaal in en ik kan oprecht zeggen dat het aan de DJs niet gelegen heeft. Lucien Foort draaide dat het een lieve lust was en ook Madskillz liet goed van zich horen. Toch liep Off Corso halverwege de avond leeg. Wellicht had ’t iets van doen met pijn in de voeten van het dansen, of minder positief: het redelijk humeurige personeel (met uitzondering van de vrolijke barmannen in de lounge), de belachelijk hoge prijzen van de drankjes, de slechte ventilatie, of de onberekenbare op- en afstapjes in de danszaal. Misschien had het te maken met de enorme speakers die op zulke onlogische plaatsen waren neergezet dat je bijna van je hakken geblazen werd als je ervoor stond. Nu ben ik harde muziek gewend, zowel thuis als uit, maar dit was bizar. Bijna twee meter bij de speakers vandaan kon ik nog geen woord verstaan van wat mijn vriendin in mijn oor riep, en kon ik mijn kleding, dat toch vrij strak zat, tegen mijn lijf voelen trillen. Toen ik op onderzoek uitging ontdekte ik dat zeker een kwart van de bezoekers zich in de lounge gewurmd had. Ja, de ‘lounge’; waarvan ik overigens vond dat er te weinig zitplaatsen waren om het ook werkelijk een lounge te noemen. Ondanks de reeks onaangename bevindingen hebben we het onszelf naar de zin gemaakt: we begaven ons dansend van de hoofdzaal naar de lounge en weer terug, foto’s makend en hier en daar wat woorden wisselend met de medebezoekers, tot de klok uiteindelijk een uur of vier sloeg. De Summer Xtravaganza zou doorgaan tot vijf uur in de ochtend, maar wij hielden het voor gezien.

 

Toen mijn vriendinnen en ik later naar buiten stapten had ik, ondanks een avond die slechts door de muziek redelijk te noemen was geweest, enorm zin om lekker naar huis te gaan en mijn bed in te kruipen. Graag had ik een leuker verslag geschreven over Off Corso; ik had ’t de discotheek gegund, zeker met de verhalen die ik eerder gehoord had. Nu kan ik er helaas niets anders van maken. Vraag je ’t mij is de discotheek op bijna manieren in gebreke gebleven. Goede muziek kon er niets aan veranderen. Erg jammer.

Sabrina