‘Strandweg 2’ had ik op de website gelezen. Het leek me een vrij simpele locatie. Een strandweg was een weg langs het strand, hoe lastig kon het zijn die te vinden? In de praktijk bleek het toch iets minder simpel. Nu stond er op de website van het Brunotti Beach House wel een routebeschrijving, maar vermoedende dat de Brunotti in de buurt van de Scheveningse boulevard was gesitueerd parkeerde mijn vriendin haar auto op een gratis parkeerplaats die zich op 15 tot 30 minuten loopafstand van het strand bevond. Na de wandeling van de auto naar de boulevard hielden we stil. Links en rechts van ons strekten rijen strandtenten zich voor ons uit, en we besloten te gokken. We zouden het eerst rechts proberen. Via een pad en een logischerwijs zanderige trap in de duinen betraden we het strand en liepen we over de houten platen langs de hippe en (soms minder hippe) strandtenten. Bij het naderen van de laatste strandtent besloten we het toch maar even te vragen, en een serveerster wist ons te vertellen dat de Brunotti helemaal aan de andere kant van de ris zat. Met andere woorden: op de boulevard hadden we links moeten gaan. Maar, zei ze, naar het andere eind was het dertig minuten lopen. Dat was te doen, vonden wij. Enfin, de wandeling van dertig minuten bleek er één te zijn van ongeveer een uur en we hadden al talloze lege parkeerplaatsen gepasseerd toen we bij de juiste tent aankwamen. Brunotti was in ieder geval goed bereikbaar; volgende keer gewoon maar doen wat de routebeschrijving zegt.

De verwarring mocht de pret niet drukken en toen we er binnen stapten was het meteen duidelijk: dit was een goede plek voor een feestje. Het Brunotti Beach House ziet er van binnen uit zoals de gemiddelde Brunotti-advertenties in veel magazines je doen vermoeden: sportief, stijlvol en erg surf. Bij binnenkomst stapten we direct in een ruime lounge met een bar, een garderobe (kluisjes te huur) en een hoekje met Dixi-toiletten. Nu kan ik mezelf geen fan van Dixi’s noemen omdat ik er over het algemeen geen goede ervaringen mee heb, maar na de lange wandeling moest ik wel erg nodig. Ik besloot er één uit te proberen. Na de vrolijke toiletjuffrouw gepasseerd te hebben die mij erop wees dat de dames- en herentoiletten gescheiden waren (erg netjes, zeker voor Dixi-standaarden), stapte ik het kunststof hokje binnen. Het was er wat donker maar ik was aangenaam verrast een brandschoon toilet aan te treffen, en toen ik later nog eens ging had de juffrouw een brandend kaarsje in een hoekje geplaatst zodat er niet meer in het duister geplast hoefde te worden. Waanzinnig. Ik kan niet anders zeggen: deze toilet-ervaring was mijn vijftig cent meer dan waard.

Na de lounge volgde een tussenruimte waar de gasten voornamelijk konden staan, met een bar en een ingang naar een tweede toiletruimte. Aangrenzend bevond zich de dansvloer met een derde bar. Aan drankjes geen gebrek. Aan iedere zijde van de dansvloer waren trendy bankjes geplaatst en halverwege de zuidzijde van de zaal prijkte de troon van de DJ, waar de DJs later op de avond dan ook als koningen uitkeken over de dansende schare. Nu was het bij binnenkomst vrij rustig dus Vriendin en ik haalden wat te drinken en namen plaats op één van de bankjes langs de dansvloer. In het uur dat erop volgde druppelden er in een redelijk tempo meer gasten binnen en binnen mum van tijd stond de dansvloer vol met mensen. We mengden ons in het feestgedruis dat los ging op de lekkere beats die door DJs als Chris Rox en Roog de zaal in werden geslingerd. Rond een uur of twee besloten we uit te blazen. Onderweg naar de lounge liepen we een dame in Braziliaans carnavalskostuum tegen het lijf die zich met een dienblad vol kleurrijke snoepjes een weg baande door de dansende menigte en de gasten de versnaperingen aanbod. Leuk initiatief. In de lounge werd ons meteen duidelijk werd waarom het zo druk was op de dansvloer: het was er vrijwel leeg. Hier en daar zaten of stonden wat mensen, drankje in de hand of druk aan het praten, of allebei, maar over het algemeen bevonden de Latin Lovers-feestgangers zich op de dansvloer. Een goed teken dus; er werd lekker gedraaid, de stemming zat er goed in. Na een praatje met een paar andere gasten die het ook goed naar hun zin hadden besloten Vriendin en ik de dansvloer weer op te gaan. Als spetterende afsluiter draaiden Jasper Clash en Benny Rodrigues het dak er vanaf. De dansvloer bleef druk bezet tot het eind, en de waanzinnige muziek maakte dat we nog wel even door hadden willen gaan. 

Niet lang na vieren slenterden we met zijn tweeën terug richting de boulevard van het Scheveningse strand. Een welkome vroege ochtendbries blies de feestwarmte van ons af en na een kort bezoek aan een shoarmatent maakten we weg naar Vriendins auto. In het ochtendgloren reden we terug naar Rotterdam, terugdenkend aan en napratend over een zeer geslaagd feestje.

Sabrina