Zorg dat je binnen bent vóór 1.00 uur!

Ik weet niet hoe vaak jullie op een gastenlijst hebben gestaan, maar ik redelijk vaak. Ik zeg dit niet uit arrogantie, maar omdat ik het eens een keer wil hebben over de 1.00 uur regeling. Waar komt dit in godsnaam vandaan en wie heeft dit ooit verzonnen? Als een feest tot 6.00 uur duurt, dan is het toch niet zo vreemd als je rond 1.00 uur of iets later binnenkomt? Of ligt dat aan mij?

Ik krijg regelmatig door van gastenlijstverantwoordelijken dat men geacht wordt vóór 0.30 of 1.00 uur binnen te zijn, alleen snap ik de achterliggende gedachte hiervan niet helemaal. Iemand die het mij kan uitleggen is van harte welkom… Anyway, ik kom op dit verhaal omdat ik een klassieke ‘vóór 1.00 uur binnen zijn ervaring’ heb gehad afgelopen vrijdag bij het STRP Festival.

Na eerst X Factor en de uitslag daarvan gekeken te hebben (ja mensen ik kom er openlijk voor uit), ging ik rond 0.00 richting een vriend van mij in Amsterdam om hem op te halen en vervolgens richting Eindhoven te rijden. Rond 0.15 uur reden we weg uit Amsterdam en mijn navigatiesysteem gaf aan dat het ongeveer 1 uur en 16 minuten duurde.

Om een uurtje of 1.30 uur kwamen we aan bij het parkeerterrein van het Strijp gebied. Het was eerst nog even zoeken naar de parkeerplaats, omdat het festival parkeerterrein niet echt heel duidelijk was aangegeven. Dit nadeel werd gelijk weer teniet gedaan, nadat bleek dat het gratis parkeren was (top!, laat andere festivalorganisatoren deze lijn volgen in tijden van crisis ;-)).

Eenmaal aangekomen bij de VIP / PRESS stand worden we direct tegengehouden door een beveiliger. “We zijn pers en komen een report schrijven” zeg ik . “Sorry, maar jullie moesten voor 1.00 uur, binnen zijn”. “Oh, daar wisten wij helemaal niks van?”. “Jullie kunnen je melden bij de hoofdingang” zegt de beveiliger. Dus wij naar de hoofdingang…

Bij de hoofdingang aangekomen geef ik aan dat we er bij de VIP / PRESS niet meer inkwamen, omdat we vóór 1.00 uur binnen moesten zijn en dat we hier naar toe doorverwezen werden. “Klopt” zegt de jongen achter de balie en ik kan jullie ook niet meer naar binnen laten. “Wat?????” zeg ik. Ja dat staat op het e-ticket. “Waar dan??”. Na mijn e-ticket dubbel te hebben gechecked blijkt dat dit niet het geval is. “Ook in het e-mailje dat ik heb ontvangen stond er niks over en ook mondeling is dit niet doorgegeven”, zeg ik. De jongen houdt vol dat hij ons niet naar binnen kan laten en probeert ons af te wimpelen. Nu word ik echt pissig en zeg dat ik net anderhalf uur heb gereden om hier naar toe te komen en dat ik een report kom schrijven voor één van de grootste party websites van Nederland. Nadat ik ook nog even aangeef dat het niet echt mooi staat in mijn report dat we worden geweigerd omdat we een half uur te laat zijn voor iets dat niet goed gecommuniceerd is door de organisatie,
gaat de jongen direct aan de slag met zijn mobilofoon. Op een gegeven moment komt er een andere jongen aangelopen met “de magische telefoon” en na 1 belletje wordt ons verteld dat we naar binnen mogen.

Na onze jassen opgeborgen te hebben in een locker (wat een uitkomst toch), lopen we door een lange gang naar binnen. De bassen komen ons tegemoet. We zijn aangekomen in het ‘Light Café’. Er hangt een hele relaxte sfeer en er zijn zitzakken, zit- / statafels en een mooie zitpiramide in het midden van de ruimte. Aan de ene kant van de ruimte is er een eetbar waar je o.a. brownies, hotdogs en warme mozzarella broodjes kan halen. De drankjesbar aan de andere kant is erg mooi en wordt verlicht door allerlei LED lampjes. Ook aan de achterkant van de bar hangt een groot paneel waarop diverse LED animaties te zien zijn. Het ziet er, zoals het thema van het festival al aangeeft (Art & Technology), erg kunstig en technologisch uit.

We lopen door naar de volgende ruimte genaamd ‘STRP 2’ en pakken nog net even de progressieve electronische klanken van ‘The Longmen’ mee. De onderweg meegepikte informatiefolder vertelt mij dat ik net ‘Laurent Garnier’ heb gemist (zette een LIVE set neer van 23.30 tot 1.00 uur – Misschien dat ik daarom voor 1-en binnen moest zijn? – Balen!!). De muziek van ‘The Longmen’ wordt ondersteund door diverse animaties die op 4 mega grote doeken worden geprojecteerd. Het geheel ziet er erg indrukwekkend uit. Aan de andere kant van de zaal hangen ook 4 a 5 grote doeken gevuld met projecties. Het geheel ziet er top uit. Ook het klokgebouw blijkt door het serene maar industriële karakter een uitstekende keuze voor dit feest en geeft het geheel een extra dimensie. Het publiek, bestaande uit meisjes en jongens van 16 tot 30 jaar, danst een beetje lauwtjes en gaat niet helemaal uit zijn dak. Een enkele bezoeker zit wel volledig in zijn / haar eigen trip.

Na ‘The Longmen’ besluiten we een kijkje te gaan nemen in de ‘STRP 1’ zaal. Op het moment dat we binnenkomen is Michael Mayer aan het draaien. Dit is duidelijk de zaal voor de technoliefhebber, want de rollende monotone loops, met hier en daar een stevige kick en groove er in, vliegen je om de oren. De ‘STRP 1’ zaal is de grootste zaal in het klokgebouw en ook flink gevuld. Helaas is ook hier het publiek redelijk passief. Naast de DJ Booth hangen twee niet al te grote schermen waar alleen maar ‘STRP festival’ op staat. Verder gebeurt er helemaal niks. Aan het plafond hangt een grote LED-ster die in allerlei combinaties aan en uit gaat. Achterin de zaal is er een speciale rook-tribune neergezet, maar niemand in het gebouw rookt uitsluitend hier. Overal waar ik kijk zie ik mensen gewoon peuken opsteken. Klink heeft het weer goed voor elkaar denk ik bij mijzelf!
Na een kwartiertje Michael Mayer aangehoord te hebben, besluit ik dat het mij niet echt kan bekoren en vertrek ik naar de volgende zaal.

Eenmaal aanbeland in de ‘STRP Lab’ zaal word ik direct verwelkomd door kwalitatieve discohouse. Voor het eerst zie ik ook mensen collectief uit hun dak gaan en genieten van alles om hen heen. In deze zaal geen poespas met visuals of projecties, maar gewoon een kleine ruimte met goed geluid. Het enige attribuut dat er in deze zaal als extra is, is een rookmachine. Zo een machine waar je eigenlijk nooit echt in wilt staan. Ik zie de mensen echt genieten en de handjes in de lucht gooien. Dit alles mogelijk gemaakt door DJ Morgan Geist.

Na drie kwartier top muziek gehoord te hebben besluiten we toch nog even terug te gaan naar de ‘STRP 1’ zaal, waar Bart Skills net op het punt staat om te beginnen. Ik ken Bart als een hele goede DJ die eigenlijk nooit tegenvalt en zijn publiek prima aanvoelt. Zoals het Bart betaamd, hoor ik de ene na de andere goede diepe technoplaat voorbij komen. Ik waande mij even weer in de Mazzo (die goede oude tijd!). Het publiek heeft het echt naar zijn zin en er wordt zowaar gedanst en genoten.

Omdat Kabale und Liebe op het programma staan in de ‘STRP Lab’ zaal besluiten we na ongeveer drie kwartier weer even een kijkje te nemen. De discosounds van Morgan Geist  hebben inmiddels plaatsgemaakt voor een minimal / tech setje, maar Kabale und Liebe zijn helaas nergens te bekennen. In plaats daarvan draait er een oude bekende van mij, namelijk DJ Leron. Aangezien
Leron een kennis is van Kabale und Liebe, zal hij wel voor ze zijn ingevallen. Met het grootste gemak draait hij de ene na de andere knaller en bespeelt hij het publiek alsof het hem geen moeite kost. Weer is deze kleine zaal helemaal bomvol.

Omdat we ‘suckers’ zijn voor grote namen en altijd willen horen waarom deze namen nou zo groot zijn geworden, gaan we een kijkje nemen bij Speedy J (wie kent hem niet). Speedy staat met een LIVE set zeker zijn mannetje en mag de laatste twee uur afsluiten in de grote ‘STRP 1’ zaal. Ook hier hebben we het na dertig minuten wel weer gehad, ondanks het feit dat het wel gewoon goed is.

Op naar de volgende grote ‘oldkskool motherfucker’ (lees: retegoede DJ met een grote staat van dienst) Joost van Bellen. Als we aankomen in de ‘STRP 2’ zaal staat Joost zijn microfoon nog te testen. “Check, check, check.. Ja hij doet ‘t”. Als Joost heeft geconstateerd dat de microfoon het doet zegt hij het volgende: “Beste mensen. Bedankt dat jullie hier allemaal zijn gekomen. Ik kom net terug uit Miami (Winter Conference) en ik heb zo’n stapel CD’s meegenomen. Ik ga proberen ze allemaal te draaien, dus het kan wel eens een keer mis gaan…”. Zo gezegd, zo gedaan. De ene na de andere funky knaller krijgen we voor ons kiezen. Joost heeft niet gelogen en gelukkig gaat het helemaal niet mis. Dat krijg je heh, na zoveel ervaring! Joost, top!

Om 5.15 uur besluit ik dat het mooi is geweest. Ik moet tenslotte nog dat hele pokken-eind weer terug naar Amsterdam en ook nog iemand afzetten. Om een uurtje of 7.00 kom ik verrot aan bij mijn huis, maar kijk ik wel weer terug op een geslaagd feestje.

Cijfer: 7,5

Disarti