Na vorige week een topavond gehad te hebben in de Escape bij “Framebusters”, 4 year anniversary, was het deze week tijd voor een andere locatie namelijk The Powerzone. Dit keer was het “Twisted Stereo”, 1 year anniversary, dat er plaatsvond.
Met The Powerzone heb ik een soort van haat / liefde verhouding aangezien ik hier hele goede en hele slechte feesten heb meegemaakt. Avonden als bijvoorbeeld “Gloss” staan bijna altijd garant voor leuke, goed georganiseerde en drukke feesten met mooie mensen en lekkere muziek. Ook niet te vergeten, de lekkere cocktails voor een redelijke prijs (affordable luxury). Ook heb ik Sven Väth hier een geweldige 5 uur durende Technoset zien neerzetten, waar ik letterlijk kippenvel van kreeg. Verder heb ik op deze locatie helaas iets te vaak erg middelmatige feestjes meegemaakt, waarbij ik wel denk dat de omvang van The Powerzone daar ook zeker aan heeft bijgedragen.
Nu dan “Twisted Stereo”. Na de line up bekeken te hebben en Benny Rodriques en Quintino te hebben zien staan, zag ik verder een aantal DJ’s die ik niet kende. Tijd om hier eens kennis mee te maken en te zien of ik door hen verrast zou worden. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat
dat gebeurt.

Na eerst thuis een paar wodka te hebben gedronken besluiten de fotograaf, aanhang en ik naar
The Powerzone te gaan. Zodra we aankomen bij de ingang (0.30 uur) kunnen we, na netjes begroet te worden door twee uitsmijters, zo doorlopen. Altijd fijn als je niet hoeft te wachten, of zou dit soms betekenen dat het misschien niet zo druk is binnen?
Na onze jassen te hebben afgegeven en richting de gastenlijstbalie te lopen komen we een van de mannen achter “Twisted Stereo” tegen. Na Housefever te hebben geïntroduceerd (ja mensen, nog niet iedereen kent ons) gaan we vol verwachting naar binnen.
Eenmaal binnengekomen, schrik ik direct. Ik zie de barretjes, de podia, de banken, het VIP gedeelte, de decoratie en de DJ, allemaal in een oogopslag. Ik ben best vaak in The Powerzone geweest, maar zo rustig heb ik het nog nooit gezien.

Ik besluit eerst maar even drankjes te halen, om te kijken of er nog wat mensen binnenstromen. Lopend met de drankjes in mijn handen begeef ik mij naar het midden van de zaal. Er staan ongeveer 10 mensen op het podium en men danst best uitbundig op de beats van DJ Ray Fox. Om het podium heen staan nog wat mensen, die allemaal moeite hebben met het horen van het ritme van de muziek, of om gewoon een beetje los te gaan. Ook hier (net als in de Escape) veel typische jonge meisjes met hun tasjes nog om en hun D&G truitjes aan (het ‘als je haar maar goed zit’ type).

Ray draait een set die mij een beetje deed denken aan Raymundo (what’s in the name), vorige week. Ook Ray draait commerciële platen als “Robin S – Show Me Love” en natuurlijk “Kid Cudi – Day ’n Night”. Verder wat meer underground plaatjes. Ik moet zeggen dat mister Fox wel wist wat hij deed. Mixtechnisch niks op aan te merken. Aan Ray lag het in ieder geval niet dat het zo rustig was (later op de avond werd het nog wel iets drukker). Verder ziet het er qua decoraties goed uit, ook de visuals zijn prima en de sfeer is ondanks het schare publiek best oké.
Wat goed was van de organisatie (alsof ze het al aanvoelden) was dat ze grote witte doeken hadden opgehangen, zodat er een scheiding kwam in de grote zaal van The Powerzone. Zo had je het gevoel dat het pand wat kleiner was en creëerde je toch wat meer intimiteit. Goede set!
Na Ray Fox nam Shermanology het over, samen met een vrouwelijke MC / zangeres (top stem!). Ook Jethro, onze vaste clubtrommelaar (met alle respect – Jethro Big Up!), ging weer eens los en droeg zijn steentje bij. Shermanology had iets meer moeite met het vinden van de juiste platen. Op sommige momenten stond het publiek zelfs stil, incl. twee zeer enthousiaste heren die al de hele avond koning van het podium waren.

Als echte killer van de sfeer wordt iedereen verzocht van het podium in het midden van de zaal te gaan, omdat de danseressen in aantocht zijn. Na wat gemor, stemt iedereen in en stappen de twee danseressen op twee blokken naast het betreffende podium dat net ontruimd is. Los van het feit dat de meiden er wel appetijtelijk uitzien, brengen ze totaal niks extra’s. Ze staan er letterlijk mooi te zijn, dansen kunnen ze namelijk niet. Tip voor de organisatie: laat volgende keer lekker de mensen dansen op het podium in combinatie met de mooie danseressen. Dan is iedereen happy.

Nadat onze fotograaf een rondje heeft gelopen en wat foto’s heeft geschoten komt hij naar mij toe en vertelt hij mij dat er nog zo’n 5 á 6 fotografen rondlopen en dat op relatief weinig bezoekers. Dan wordt het bijna irritant voor de bezoekers, als er om de haverklap worden gevraagd of ze op de foto willen. Om een uur of 3 besluiten we dat het eigenlijk wel genoeg is geweest. Benny Rodrigues en Quintino hebben we dan nog niet eens gezien. Enigszins teleurgesteld vertrekken we en gaan we naar huis.

Als conclusie, wil ik even ter verdediging van de organisatie zeggen, dat ik niet precies weet waar het aan heeft gelegen. Ik denk dat het een combinatie van factoren is geweest. The Powerzone was te groot voor het aantal mensen dat het feest bezocht, de line up was op zich goed, maar wellicht dat het ontruimen van het podium voor danseressen en het iets te lauwe publiek er voor heeft gezorgd dat de totale sfeer niet echt goed te noemen was. Ik denk dat als dit feest, met al deze middelen en line up in een club als Panama was gegeven, het iets beter tot zijn recht was gekomen?
Cijfer: 6
Disarti